کد مطلب : 61182 / تاریخ ثبت : 1397/04/11 13:19

مسافرینی که در خلأ "نظارت" نقره‌داغ می‌شوند؛

تبانی سواره‌ها و تباهی پیاده‌ها

شهری که شهردار ندارد با اعمال سلیقه و تبانی‌های بین خطوط، تن به نرخ‌های داغ کرایه داده و شهروندان را زیر خط «رضایت عمومی» نگه داشته که بی‌تردید چراغ سبزی‌ست برای تک‌سرنشینی‌های بیشتر و ترافیک متراکم‌تر...

اسفندماه 94 بود که معاون حمل و نقل و ترافیک شهرداری کرج از تخصیص اعتبار 13میلیارد تومانی به منظور راه‌اندازی خطوط BRT در کرج خبر داد و گفت: «اگرچه زیرساخت‌های شهری کرج در این‌خصوص کامل نیست اما اقداماتی انجام‌گرفته تا فاز نخست اجرای آن با اختصاص یک‌خط تندرو در شهر به اجرا درآید.» و خیابان شهید بهشتی را محل عبور این اتوبوس‌های "گودو"یی عنوان کرد؛ اتوبوس‌هایی که شهر را سال‌هاست چشم‌به‌راه گذاشته‌اند و با اینکه در مدت کوتاه شهرداریِ "نصیری" لاین عبور این اتوبوس‌ها با مانور رسانه‌ای مشخص شد، اما هنوز هم نیامده‌اند و هم‌پیمان با مترویی شدند که دیگر شهروندان کرجی را از امید به وصال مأیوس کرده‌اند.

به گزارش خبرنگار رستاک و شبکه خبری البرز برخی تاکسی‌ها و شخصی‌های ثابت یک خط نیز به این آب گل‌آلود در سیستم حمل و نقل پیوسته‌اند و ماهی خود را از جیب لاغر مسافرین بیرون می‌کشند. این روزها در طیفی از ماشین‌های مسافربر، دیگر دعوای 50تومانی‌های معروف را نمی‌بینیم؛ سکه‌هایی که نه در جیب راننده یافت می‌شد و نه سر و کله‌اش از کیف مسافرین بیرون می‌زد و بالاخره یا راننده و یا مسافر از خیر یافتن‌اش می‌گذشتند و کرایه را سربالا، گِرد می‌کردند. امروز، صحبت از سازی‌ست که هر خط به‌طور جداگانه در حال زدن آن است و سرآخر سرسامی که در خیابان‌های کرج شنیده می‌شود، نه‌تنها دست‌به‌دست بوق ماشین‌ها داده و چهره‌ی صوتی این شهر را زشت‌تر کرده، بلکه ساز نارضایتی مسافرین را نیز به این ناکوکی اضافه نموده و چیزی که شنیده می‌شود، آواز دهلی‌ست که حتی دیگر از دور نیز خوشایند نیست.

هرچند افزایش سنواتی نرخ کرایه‌ی خطوط تاکسی و اتوبوس، وظیفه‌ی مشترکی در حیطه‌ی کار دولت و مدیریت شهری‌ست که برمبنای ساز و کار خاصی تعیین می‌شود و پس از بررسی و تصویب لایحه‌ در صحن علنی شورای شهر به فرمانداری ارسال شده و چنانچه تا پانزده روز، اعتراضی منعکس نشود، اجرای آن بلامانع می‌گردد؛ اما آنچه در عمل قابل رؤیت است، صدای شکایت مسافرینی‌ست که در کرج سرگردان مانده و تابستانی که بازار گله‌مندی از سیستم حمل و نقل درون‌شهری را داغ کرده است.

این ماجرا دو سرنخ دارد که کلاف کلافِگی راننده و مسافرین را در هم پیچانده؛ از یکسو رانندگان معتقدند هزینه‌های زندگی آنها با نرخ تورم افزایش یافته و قیمت قطعات و سوخت در دهان آنها می‌نشیند و راه ناهموار و سربالایی کرایه‌ها از این مسیر توجیه می‌شود و از دیگرسو مسافران می‌گویند: پرداخت کرایه‌ها در توان آنها نیست. در این میان امری که بیش از همه تهدید می‌شود، جیب مسافرینی‌ست که هر روز در خطوط درون‌شهری تردد می‌کنند و نیز اعصاب رانندگانی که در کلنجار با مسافرین، خرد می‌شود.

مرز مشترکی نیز در میان است؛ سبد خانواری که در هر دو سو مدام لاغرتر شده و چپی که با این اوضاع پُرشدنی نیست. اما کسانی که از این آب گل‌آلود شروع به ماهی‌گرفتن کرده‌اند، سواری‌های ثابت در خطوط درون‌شهری‌اند؛ خطوطی که تاکسی ندارند و مهمانی مفصلی را از جیب مسافرین برای سیستم حمل و نقل عمومی تدارک دیده‌اند. تابستان امسال با قله‌ی بی‌قانونی در این مسیر مواجه شده‌ایم، به‌طوری‌که امروز مسافرین به سختی می‌توانند از شیب صعودی کرایه‌ها بالا بروند. بی‌قاعدگی نرخ‌ها که این‌بار به کام شخصی‌های خطی‌شده نیز خوش‌آمده، گوی سبقت را به‌دست رانندگان داده و در این بین کسانی که جامانده‌اند طبق معمول، پیادگان هستند که در کورس با کرایه‌ها پشت خطوط رضایت عمومی مانده‌اند.

اما تمام آنچه دامن‌زننده به نارضایتی مردم شده، این موضوع است که روند افزایش نرخ کرایه بیشتر از آنکه تابع فرآیندی منطقی باشد، شبیه اعمال سلیقه‌ی شخصی شده است؛ این روزها با اتیکت‌های تایپ‌شده‌ای مواجه می‌شویم که مثلاً در خط میانجاده-ماهان-کرج بر روی داشبرد ماشین‌ها قرار گفته و کرایه‌ی 2000 تومانی به چشم می‌خورد و جالب اینجاست که برخی رانندگان هنوز همان 1500تومان سابق را دریافت کرده و در مواجهه با مسافرین نقره‌داغ اعلام می‌کنند: کرایه‌ی این خط هنوز قطعی نشده است!

عامل دیگری که در گرماگرم بازار داغ آشفتگی حمل و نقل کرج در حال رؤیت است، تبانی گاه‌به‌گاهی رانندگان یک خط با یکدیگر است، بی‌اینکه مشخص شود مسؤولیت کنترل خطوط مسافربری با کیست؟! به‌عنوان نمونه ماشین‌های خط میانجاده-ماهان-کرج در اجماعی هم‌دستانه تصمیم گرفته‌اند کرایه‌ی این خط را مشابه خط کرج-حصارک اعلام کنند و یک‌روزه کرایه‌ی 1500تومانی را به 2000تومان رسانده‌اند و از آنجا که این‌خط، تاکسی ندارد؛ مردم نیز مجبور به تبعیت از این خطِ شخصی‌سوار شده‌اند!

مورد دیگر اینکه: در اغلب روزهای تعطیل و یا آخر هفته که کرج در بار ترافیک گم می‌شود، مثلاً رانندگان خط قلم-المهدی تصمیم می‌گیرند کمر راه را بشکنند و از المهدی تا سر جوادآباد مسافر سوار کنند و در مقابل اعتراض مسافرین اعلام می‌نمایند از جوادآباد تا انتهای قلم ترافیک است و برای آنها صرف ندارد و یا در خط مؤذن-دانشگاه آزاد کرج، رانندگان اغلب سر سیزدهم گوهردشت متوقف می‌شوند و بین سیزدهم تا دانشگاه خواستار 300تومان کرایه‌ی بیشتر می‌گردند، در غیر این‌صورت مسافرین باید این مسیر تا دانشگاه را پیاده‌روی نمایند!

این آشفتگی حتی در صف تاکسی‌ها نیز دیده می‌شود؛ امروز هر مسافر حداقل یکبار در طول روز با رانندگانی مواجه می‌شود که بر سر نوبت خود با یکدیگر در حال مرافعه‌اند. از طرفی، در کمتر خطی با مأمورین خطوط مواجه می‌شویم که جز اعلام مسیر با صدای بلند و پر کردن تاکسی و روانه نمودن‌اش کار دیگری انجام دهند و گاهی نیز کفه‌ی پایین‌رفته‌ی اعتراض مسافر را با وزنه‌ی تذکر به راننده به تعادل برسانند.

تبانی ناعادلانه‌ای که در اغلب خیابان‌های کرج بین رانندگان در حال رخ‌دادن است، جز دامن‌زدن به رویگردانی از سیستم حمل و نقل عمومی اثری نخواهد داشت و این درحالی‌ست که بارها بر گسترش این شبکه‌ در کرج تأکید شده و از خدمات بهینه‌ی این ناوگان، به‌عنوان یکی از کلیدهای بازگشایی قفل‌های ترافیکی نام برده شده است.

شهری که شهردار ندارد، هرم تابستان‌اش با اعمال سلیقه و تبانی‌های بین خطوط، تن به نرخ‌های داغی داده و عدم نظارت بر این وضعیت، شهروندان را در کشاکشی جانکاه نگه‌داشته است که بی‌تردید چراغ سبزی‌ست برای تک‌سرنشینی‌های بیشتر و ترافیک متراکم‌تر...

آرزو رضایی مجاز
.چاپ مطلب
کرایه نظارت مدیریت شهری کرج تاکسیرانی
تعداد دفعات مشاهده شده : 323
نظر شما
عکس کد
Show another codeکد جدید