کد مطلب : 55615 / تاریخ ثبت : 1396/05/29 11:05

کابينه بدون وزير زن

آنچه بيشتر زنان را آزرده مي‌کند، سخنان جناب روحاني در روز معرفي کابينه به مجلس است. آنجا که گفت: «خيلي دلم مي‌خواست سه زن را به عنوان وزير معرفي کنم، افرادي را در نظر گرفته بودم؛ اما نشد». اي کاش اين سخنان مطرح نمي‌شد

امروز، کابينه دوازدهم از مجلس رأي اعتماد مي‌گیرد. در گرماگرم روزهاي انتخابات به‌ویژه چند روز آخر که عده کثيري از زنان و مردان در تصميم به شرکت در انتخابات مردد بودند، زنان در خانواده، محل کار، مدرسه و خيابان و... قد برافراشتند تا ديگران را به مشارکت ترغيب کنند و نشان دهند که در سايه تلاش‌هاي خود براي تحصيل، کار، فعاليت‌هاي مدني و... به بلوغ سياسي دست يافته‌اند که مي‌توانند بسيار منطقي عملکرد دولت‌ها را ارزيابي کنند، انتظارات و خواسته‌هاي‌شان را بيان کنند و در تعامل با ديگران نقاط ضعف و قوت دولتمردان را برشمرند. زنان توانستند تشخيص دهند و هزينه - فايده اجتماعي و اقتصادي مشارکت در ستاد‌هاي انتخاباتي و تشويق ديگران به رأي‌دادن را محاسبه کنند و در ميدان سياست نشان دهند که شايسته هستند؛ اما برخلاف انتظار جامعه زنان و مرداني که با زنان احساس همدلي مي‌کردند، تلاش جامعه زنان در هيچ مرحله‌اي به انتصاب آنان در پست‌هاي وزارت نينجاميد. آنچه بيشتر زنان را آزرده مي‌کند، سخنان جناب روحاني در روز معرفي کابينه به مجلس است. آنجا که گفت: «خيلي دلم مي‌خواست سه زن را به عنوان وزير معرفي کنم، افرادي را در نظر گرفته بودم؛ اما نشد». اي کاش اين سخنان مطرح نمي‌شد؛ زيرا در پشت هر کلمه آن دنيايي از معاني فرهنگي نهفته است. 

باورکردن اينکه انتخاب وزرا کاري است که از روي خواست دل انجام مي‌شود، اصلا منطقي به نظر نمي‌رسد. اين‌چنين انتخاب خطيري قطعا بر‌اساس شاخص‌هاي قابل اندازه‌گيري و تخصص‌ها و ارزيابي سوابق علمي و تجربي افراد صورت مي‌گيرد؛ بنابراين براي انتخاب وزير زن هم، همين روش عقلايي بايد به کار گرفته مي‌شد. در واقع، انتخاب وزير؛ چه زن و چه مرد بر‌اساس «اراده» رئيس دولت است و نه دل‌خواستن. اميدوار باشيم که ايشان با بيان اين کلمات خواسته‌اند فضا را تلطيف کنند که مي‌توان گمان برد که حداقل از نظر ۱۵۷ نماينده‌اي که خواستار معرفي زنان در سمت وزير شده بودند، فضا بسيار تلخ بوده است. آيا در همه موارد جامعه استفاده از کلمه «نشد» را براي موفقيت‌‌نداشتن‌ها بايد بپذيرد؟؟ درست مانند اين است که بگوييم: «ما مي‌خواستيم فقر مطلق را از ميان برداريم؛ ولي «نشد». آيا واقعا انتظار داريم که گرسنگان و آنهايي که از فقر و نداري در عذاب هستند، اين عذرِ تقصير را از ما بپذيرند؟ و صدها نمونه ديگر. خلاصه اينکه شايد بهتر باشد که آقايان رؤساي‌جمهور و به طور کلي دولتمردان وقتي طرف خطاب‌شان زنان هستند و عذرِ تقصيري را که ظاهرا خود بر آن واقف‌اند، مي‌خواهند طرح کنند، کمي ديپلماتيک‌تر عمل کنند. انجام برخي تصميمات، نياز به استفاده از روش‌هاي عقلايي بيشتري دارد.

ژاله شادي‌طلب . جامعه‌شناس

 


شرق
.چاپ مطلب
روحانی وزیر زن حقوق زن
تعداد دفعات مشاهده شده : 91
نظر شما
عکس کد
Show another codeکد جدید